Zogenaamd David

Tientallen eekhoorntjes springen door het Lazienkowski park. Opzoek naar eikeltjes die verstopt liggen onder de afgevallen bladeren. Ik haal een kleine spin, die langs zijn zelf gesponnen web naar beneden glijdt, uit m’n haar. Geliefden lopen door het park; ik observeer ze vanaf een houten bankje.

Vandaag vindt de Warsaw marathon plaats. De conciërge van het hotel informeert me over eventuele vertragingen in het openbaar vervoer. Ik besluit daarop de stad te voet te verkennen. De lucht is helder. Een sfeervolle stad die geschiedenis ademt. Net als mijn voeten beginnen te zeuren, trekt een gigantisch Chopin standbeeld mijn aandacht. Het staat in het park waar ook het paleis op het water is te vinden. Mensen zijn massaal uitgetrokken om rennende landgenoten te bekijken en zelf lui in het park te hangen. Naast het Chopin standbeeld speelt een pianist stukken van de Poolse componist. Het park geniet.

Geliefden lopen door het park, en ik merk dat ze mij observeren; een jongen alleen in het park. Ik weet niet of ik de mensen thuis mis. Hun levens gaan gewoon door zoals altijd, terwijl mijn leven zich overal en nergens afspeelt.

25 september 2011, Warsaw, Polen