‘Zo, jij mag er ook wel zijn’, hoor ik hem zeggen tegen de jongen die net voorbij loopt. Hij stopt en ze geraken in gesprek. Vijf minuten later lopen ze naar buiten. De eerste buit van de nacht is binnen. De nacht biedt vele mogelijkheden. Een fiets van een zijkant plukken, een stukje fietsen en dan de fiets tegen een andere muur dumpen. Karaoke songs zingen en een luid applaus in ontvangst nemen. Amsterdam boeit en speelt. Jongens staan in de grachten te pissen. ‘What happens in…, stays in ..” is alleen maar te gebruiken in Las Vegas. What happens in Amsterdam zal vroeg of laat naar buiten worden gebracht.
Daarvoor praten we maar al te graag met elkaar
Mannen staan met een brede smile op hun smoel te grijnzen naar ‘fresh meat’. Terug in het café neemt de muziek je mee en zing je uit volle borst. Het maakt niet uit of je kunt dansen, en hoe later het wordt, maakt het ook niet meer uit hoe je eruit ziet. En als de laatste tent dan dichtgaat en de keuze gemaakt moet worden of je met je vrienden naar huis gaat of met die jongen waar je de naam van is ontgaan, besluit je toch met je vrienden mee te gaan, omdat jongens altijd wel ergens rondlopen. Is het niet dit weekend, dan zeker het weekend daarna. Of het weekend daarna.
3 september 2009, Amsterdam, Nederland
Zogenaamd David 