Waar ik nu sta, waar ik nu ben.
Alleen in mijn meest hoopvolle dromen had ik kunnen dromen waar ik nu ben. Hoopvol, omdat ik nooit gedacht had dat ik instaat zou zijn om te doen wat ik nu doe.
Tegengehouden door achtergrond en angst om te falen en omdat ik dacht dat dit niet voor mij weggelegd zou zijn. Dit soort dingen zouden zijn weggelegd voor andere mensen, die niet worden nagejaagd door angsten, wiens achtergrond en geschiedenis voldoende fundament zouden bieden.
Wat blijkt nu? Alles waarvan ik dacht dat het onmogelijk was, is nu een mogelijkheid. Nog steeds gevoed door angsten dat ik ga verliezen of verkeerde keuzes maak. Het verschil nu is: Ik probeer deze gevoelens te zien als onderdeel van een leven en niet als leidend, niet als allesbepalend.
Waar ik nu sta, waar ik nu ben voelt af en toe nog steeds surrealistisch.
Het voelt goed. En dat maakt me de gelukkigste persoon op deze aardkloot.
15 september 2013, Petaling Jaya, Maleisië
Zogenaamd David 