08u45 landde ik op Schiphol airport en had na nog geen 4 minuten genoeg van Nederland. Nou wist ik al dat de KLM-stewardessen niet de allervriendelijkste waren, echter de lichaamstaal van deze blauwe heks sloeg alles. Het ging als volgt: Ik stelde een vraag aan de dame die bij de rij van Business Class controleerde. Ik had nog geen boarding card en vroeg me (terecht) af waar ik een boarding kaart kon printen. Een zucht, geen oogcontact, alleen maar koele woorden die met moeite de boodschap gaven dat als ik eenmaal door de douane ben een boarding kaart geprint kon worden. Ok.
You only work as a card checker BITCH!
Eenmaal door de rij gedrongen te zijn, moest mijn hand baggage nog gecontroleerd worden. Mijn tas werd achtergehouden en er moest iemand komen die de inhoud controleert. Mijn gesealde goederen uit Maleisië werden grondig bekeken en toen ik het hoes van mijn macbook wilde pakken, trok hij het ding terug,
“No, not yet!”
“Nou ja, zeg”, je had mijn gezicht eens moeten zien. Al denk ik dat mijn gezicht wel meeviel, in vergelijking met wat zich in mijn hoofd afspeelde. Wat me opvalt in Nederland is dat men hier respect afdwingt op een respectloze manier. Men straalt geen autoriteit uit en vandaar dat men denkt onbeschoft met mensen om te kunnen gaan. Ja, de eerste confrontatie met het land waar ik ben opgegroeid en ontgroeit ben. Ontgroeit? kan ik dat nu al zeggen? Ja!
Al kan ik niet wachten m’n moeder, m’n broertje en m’n vrienden weer in mijn armen te sluiten. Het is verwarrend hoe ik van de ene emotie in de andere emotie overga, van het ene naar het andere land.
Nu maar eerst eens ontjetlaggen.
31 maart 2012, Schiphol, Nederland
Zogenaamd David 