Mika- onze tourguide- stond ons al op te wachten op het treinstation. Na een gezamenlijk ontbijt in Ulaanbaatar vertrokken we naar het gerkamp. De bestuurder van het gammele busje leek zijn rijbewijs cadeau te hebben gekregen bij een pakje jakmelk. Hobbelige, ongemakkelijke wegen waar ons busje met volle vaart overheen denderde tot een aantal jaks vanuit het niets de weg overstak.
Het landschap van Terelj National Park is adembenemend. De heuvels en huisjes lijken uit een schilderij te zijn ontsnapt. Dan heb ik het voornamelijk over de rand van Ulaanbaatar. De stad zelf oogt als een oude Chinese stad- 15 jaar terug- met een Russisch communistisch sausje eroverheen gegoten. Net niet helemaal afgewerkt, ongestructureerd, primitief, op sommige plekken gaten in de weg in vergelijking met Terelj: een vredig, idyllisch landschap met hier en daar een gertent, een uitgestrekt graslandschap waarover paarden galopperen, omringd met bergen.
Ik heb een aantal uren nodig gehad om in slaap te komen, maar uiteindelijk kwam de man met de hamer. Spinnen met gigantisch lange poten staarden me aan vanaf het doek dat boven me hing. Het donderde en het bliksemde. Een wonderschoon schouwspel tussen de bergen. Ondertussen woelde een nog niet geïdentificeerd beest door onze tent. In de ochtend troffen we een spoor van kruimels dat leidde naar een provisorische uitgang.
14 augustus 2011, Ulaanbaatar, Mongolië
Zogenaamd David 