Zogenaamd David

Zoveel woede, zoveel agressie woedde vanochtend en in de voormiddag in mijn lichaam. Ik had zo graag iemand willen slaan, loeihard willen slaan: een klap willen geven en gewoon keihard willen schreeuwen: HOU JE BEK!

In plaats daarvan besloot ik een afspraak te maken met mijn meditatie-leraar. Een klein Chinees mannetje. Als je hem in de stad zou zien lopen, zou hij niet opvallen in de menigte. Zittende op zijn altaar leek hij de buddha himself. Ik begon hem te vertellen hoe rusteloos mijn gedachten zijn en dat woede door mijn lichaam raast. “De 2-de en de 6-de dag zijn meestal de moeilijkste dagen” was zijn antwoord. Dat was inderdaad ook al verteld tijdens de avondsessies. “De meeste studenten hebben hier moeite mee”. Accepteren was het sleutelwoord. “Accept the fact that you are angry”. Daarna begon hij een aantal voorbeelden te noemen.

Het accepteren van dingen, ja daar heb ik al vaker van gehoord. En ook zelf toegepast. En het werkt. Het werkt. Accepteren dat een situatie zo is, maakt het leven een stuk aangenamer. Accepteer de woede en move on. Het voelt alsof ik in oorlog met mezelf ben. De ene gedachte tegen de andere gedachte. Ik voelde voornamelijk de woede omdat steeds dezelfde gedachten bleven opkomen.

Mijn concentratie was ver te zoeken. Mijn kop was oververmoeid; ik moest uit mijn houding- anders was ik écht gaan schreeuwen.

3 juni 2014 – Vipassana center Pahang, Maleisië