Mijn ogen zijn droog. Het hotel waar we verblijven ligt vrij hoog en biedt daarom een ontzettend prachtig panorama uitzicht over het oude gedeelte van de stad.
Gisteravond vertrokken we per trein vanuit Kunming en arriveerden in de vroege ochtend op het treinstation van Lijiang. De lokale bevolking hoefde geen uitnodiging van een opkomende zon om al aan de dag te beginnen.
Na een korte taxirit, gingen we te voet verder. Auto’s zijn namelijk verboden in dit gedeelte. Met een zaklamp zochten we onze weg over steile, smalle weggetjes totdat we bij het hotel aankwamen. 10 minuten stonden we voor de deur van het hotel voordat iemand ons opmerkte. Een gevoelstemperatuur van -3 en dan te bedenken dat we 35 graden gewend zijn in Kuala Lumpur.
Een slaapdronken hotelmedewerkster opende de deur en liet ons binnen. Er werd thee gezet en we werden verzocht te wachten. De rest sliep namelijk nog. Onze kamer zou pas later op de dag vrijgegeven kunnen worden. We kregen een andere kamer toegewezen om ons op te frissen.
Het voelt goed om weer terug in China te zijn. Deze plek is dan wel nieuw voor me, maar voelt zó vertrouwd. De zon verlicht de stad. Het is tijd om naar buiten te gaan en te ontdekken waar die vertrouwdheid vandaan komt.
31 december 2014, Lijiang, China
Zogenaamd David 