Ik werd deze week overvallen door een nostalgisch verlangen naar een familie leven. Naar een relatie met één iemand. Met één iemand met wie ik iets kan opbouwen en waar ik mijn hebben en houden mee kan delen.
Het was in de tweede week van een drie weken durende training. Eén van de mede-trainees maakte indruk op me: Zijn sereniteit, zijn manier van doen, de manier hoe hij praatte maakte indruk op me. Qua uiterlijk niet onaantrekkelijk.
Ik ging terug naar de basis. Naar het “leuk vinden” van een persoon zonder er direct een erotisch etiket op te plakken: Zijn persoonlijkheid maakte indruk op me.
Ik was emotioneel van slag.
Wat had hij dat andere jongens niet hadden? Ik verlangde naar een sereen persoon, een wijs persoon bij wie ik mezelf kan zijn, die me kan leiden, maar niet domineren.
Hij heeft me geraakt.
Hij liet me stilstaan bij wat echt belangrijk is. Hoe dat nu verder ingekleurd gaat worden, weet ik nog niet. Daar zal ik achterkomen als ik weer terug in Kuala Lumpur ben.
26 juli 2013, Singapore
Zogenaamd David 