Zogenaamd David

Ik schreef vandaag een brief aan mijn vader. Het was een dag als vele anderen, echter vandaag werd er een gevoelige snaar geraakt. Ik zag een documentaire over 2 vrouwen die werden gevolgd tijdens de voorbereidingen van het aanvragen van euthanasie tot de uiteindelijke euthanasie.

Het was een aangrijpende documentaire; de laatste keer dat ik zo hard huilde was na het overlijden van mijn vader.

Beide vrouwen hadden een keus om uit het leven te stappen (met familie en vrienden aan hun zijde) voordat ze zich niets meer konden herinneren of voordat de pijn te heftig zou worden. Terugkijkend was dit ook iets wat mijn vader had gewild, hij was echter te bang om die stap te zetten.

Niet iedereen heeft de ‘luxe’ om vredig heen te gaan.

Beide vrouwen en mijn vader gaven aan een fantastisch leven te hebben gehad, echter tijdens de laatste maanden was er niets meer om naar uit te kijken.

De dood relativeert en confronteert. In het Westen tillen we zwaar aan de dood. In Azië lijken de mensen te hebben geaccepteerd dat de dood onderdeel is van een leven.

Ik eindigde de brief dat ik ontzettend dankbaar ben voor het leven dat ik mag leiden. Mijn leven is zoveel meer dan dat ik ooit had mogen wensen en dromen. En ja, zo nu en dan ben ik ook bang voor de dood. Echter ik ga liever vredig heen, vredig op een moment dat me herinner hoe mooi mijn leven was.

Tot die tijd leef ik. En probeer ik te zijn.

29 mei 2016, Kuala Lumpur, Maleisië