Zogenaamd David

Enkele uren voordat het sollicitatiegesprek gaat plaatsvinden.

Ik heb er ontzettend veel zin in om aan een nieuwe uitdaging te beginnen. Tegelijkertijd ben ik ontzettend bang. Wat als het misgaat? Hoe gaan de komende twee maanden eruitzien als ik m’n baan opzeg? Wat als m’n werkvisum niet wordt goedgekeurd? Wat als ik na zes maanden ontslagen wordt? Wat als ik de baan niet aankan? Moet ik niet gewoon bij mijn huidige werkgever blijven en wachten op een kans in Azië? Is het niet erg ondankbaar dat ik m’n huidige werkplek verlaat na zoveel jaren van training en ondersteuning van collega’s?

Ik kan me nog goed voor de geest halen -ruim twee jaar terug- toen ik een baan kreeg in Kuala Lumpur. Ontzettend zenuwachtig was ik of ik mijn contract en m’n werkvisum zou krijgen. Uiteindelijk liep alles gesmeerd en had ik er geen omkijken naar.

Het is de angst voor iets dat je niet kent: de angst dat er iets misgaat en dat iets niet meer zo is, zoals het was. Als ik al mijn angsten achterwege laat en objectief naar de situatie kijk, denk ik dat de nieuwe functie en het bedrijf een goede stap is. Het is iets nieuws en ik krijg de mogelijkheid om een regionale functie in Azië te vervullen. Iets wat ik al een lange tijd ambieerde.

Is het toeval dat ik voor een tweede keer in een korte periode deze kans krijg aangeboden? Het wordt tijd om mijn angsten te negeren en op mijn gevoel en rationeel denken af te gaan.

12 mei 2015, Kuala Lumpur, Maleisië