Zogenaamd David

Ik word wakker in een donker hol.  Zonnestralen hebben hier geen kans om naar binnen te schijnen. Ramen zijn hier niet te bekennen. Volgens mijn telefoon is het 11.15.

Ik spring uit bed en de kamer om me heen begint te draaien. Toch maar even gaan zitten. De lichtschakelaar vind ik naast de deur. De spiegel is niet bijzonder goed geluimd en mijn spiegelbeeld doet me verlangen om terug naar bed te kruipen- voor altijd.  Maar ik ben in Bangkok, de stad waar er altijd iets te doen is, waar altijd feest is, waar mensen altijd vriendelijk zijn en je nooit weet wat er op je te wachten staat. Een vriend van me sms’t of ik lekker heb geslapen. Het was meer een coma. De flashbacks van de voorgaande nacht beginnen zich stukje bij beetje als vage lichtflitsen op te dringen.

Een lange douchesessie, echter zonder gewenst resultaat. Een zonnebril en een petje zodat niemand me kan herkennen werkt dan wel weer. Proberen zo recht mogelijk te lopen, opzoek naar een rechte lijn die me door de stad leidt.

10 Juni 2012, Bangkok, Thailand