We zitten nu ruim 11 uur in de trein richting Ulaanbaatar, Mongolië. Het kraakt en het wiebelt aan alle kanten. Mijn oploskoffie staat op het punt om over het bekertje te springen. De trein waarin we rijden -no. 4- is van de Chinese spoorwegen, heb ik me laten vertellen. Gedurende de 6 dagen durende treinreis rijden we 4 dagen door Rusland voordat we in Mongolië aankomen. De catering wordt aangepast aan het land waar we doorheen rijden. Dat komt dan ook goed uit: Ben namelijk klaar met oud, droog brood en dille.
Het Russisch landschap oogt saai; Geel gras, afgewisseld met bosrijke gebieden en kleine dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan. De trein stopt zo nu en dan. Alleen al in Rusland stoppen we 23 keer. Een stop varieert van 2 tot 20 minuten. In Kirov springen we uit de trein om eten te kopen bij een baboesjka. Hete aardappels met gehaktballen, zelfgemaakt door het vrouwtje. Nancy rookt haar sigaretje en we springen weer naar binnen. Op een plastic zakje eten we onze buit met een snufje zout en drinken wodka uit kartonnen bekertjes. De trein vertrekt, de baboesjka’s pakken hun spullen in en gaan naar huis voor een nieuwe kooksessie, de volgende trein heeft namelijk ook honger. Onze trein kraakt en wiebelt door. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal.
10 augustus 2011, ergens tussen Moskou en Kirov, Rusland.
Zogenaamd David 
Leave a comment