Zogenaamd David

Mijn vader zei dat het leven voorbij was toen hij veertig werd. Die zin is altijd in mijn hoofd blijven hangen. Hij is uiteindelijk wel 63 geworden, maar het leven na 40 ging alleen maar bergafwaarts voor hem. Ouder worden heeft me nooit wakker gehouden, maar ik ben er wel bewust mee bezig geweest hoe ik mijn leven wilde leiden en hoe ik voor mezelf zou zorgen.

Hoewel er veel dingen zijn gebeurd, is de basis hetzelfde gebleven. De buitenkant is harder geworden. De binnenkant heeft hardere korsten gekregen. Ik kom dichter bij mezelf, maar er zijn ook momenten dat ik verder van mezelf sta dan ooit. Op dit moment voelt het alsof alle mensen die ooit dichtbij stonden, verder weg zijn dan ooit. Ik sta op het punt om keuzes te maken die mijn hele leven zullen veranderen. Als ik het nu niet doe, zal het waarschijnlijk nooit gebeuren. Maar die angsten, wat als ik ziek word? Wat als ik alles verlies waar ik naartoe heb gewerkt?

En ja, daar is ook altijd die terugkerende stem van spijt over de dingen die ik heb gedaan of niet heb gedaan. Het achterlaten van mijn familie en misschien wel helemaal alleen achterblijven. Ik heb plannen in mijn hoofd voor de tweede helft van mijn leven. Ik ga niet meer wachten en probeer mijn angsten zo min mogelijk de overhand te laten nemen. The best is yet to come.

11 maart 2023, Singapore